വികാരമല്ല, ഉള്ളടക്കമാണ് ചർച്ചയെ നയിക്കേണ്ടത്

ശൈലേഷ് കുമാർ സിങ്,

കേന്ദ്ര ഗ്രാമ വികസന

വകുപ്പ് സെക്രട്ടറി

പൊതു നയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതു ചർച്ച സ്വാഭാവികം മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യത്തിൽ അത്യന്താപേക്ഷിതവുമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, ഗ്രാമീണ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഉപജീവന മാർഗം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന നിയമങ്ങൾ അതിസൂക്ഷ്മ പരിശോധനയ്ക്ക് അർഹമാണ്. എന്നിരുന്നാലും മുൻ ചട്ടക്കൂടുകൾ, അവയിൽ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് വിമർശകർ ഭയക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന അനുമാനങ്ങളല്ല, പുതിയ നിയമം യഥാർഥത്തിൽ എന്താണ് നൽകുന്നതെന്നു ശ്രദ്ധാപൂർവം വായിക്കുന്നതിലാണ് അത്തരം പരിശോധന അടിസ്ഥാനമാക്കേണ്ടത്.

2025ലെ ""വികസിത് ഭാരത്- ഗ്യാരണ്ടി ഫോർ റോസ്ഗാർ ആൻഡ് അജീവിക മിഷൻ (ഗ്രാമീൺ) നിയമ''ത്തെ (വിബി-ജി റാം ജി) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിമർശനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഈ കെണിയിൽ വീഴാനുള്ള സാധ്യത വർധിപ്പിക്കുന്നു: മുൻകാലങ്ങളിലെ പരാജയങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും അവ കാലേകൂട്ടി പരിഷ്കരണത്തിനു മേൽ തന്നെ ആരോപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പു നടപ്പിലാക്കിയ മഹാത്മാ ഗാന്ധി ദേശീയ തൊഴിലുറപ്പ് നിയമം ഗ്രാമീണ വരുമാനം സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നതിലും ദുരിത കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഒരു പരിധി വരെ സുരക്ഷ നൽകുന്നതിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. കൊവിഡ് മഹാമാരി പോലുള്ള പ്രതിസന്ധി കാലത്ത് അതിന്‍റെ സംഭാവന അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, കാലക്രമേണ, അനുഭവം അതിന്‍റെ ഘടനാപരമായ ബലഹീനതകൾ വെളിപ്പെടുത്തി.

വേതന വിതരണം ഇടയ്ക്കിടെ വൈകിപ്പിച്ചു, നടപടിക്രമ തടസങ്ങൾ തൊഴിലില്ലായ്മ അലവൻസ് ഇല്ലാതാക്കി, സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ലഭ്യതയിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായി, ഭരണപരമായ ശേഷി അസമമായിരുന്നു. വ്യാജ തൊഴിൽ കാർഡുകൾ, പെരുപ്പിച്ച മസ്റ്റർ റോളുകൾ, നിലവാരം കുറഞ്ഞ ആസ്തി സൃഷ്ടി എന്നിവയിലൂടെ വലിയ ചോർച്ചയുണ്ടായി. ഇവ നിസാരമായ പോരായ്മകളല്ല.

അതിനാൽ, പരിഷ്കരണം ആവശ്യമാണോ എന്നതല്ല, പുതിയ ചട്ടക്കൂട് ഈ പരാജയങ്ങളെ അർഥപൂർണമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് കേന്ദ്രത്തിന്‍റെ ചോദ്യം. ചർച്ചകൾ നിയമത്തിന്‍റെ ചുരുക്ക രൂപത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു മത്സരമായി ചുരുങ്ങിയെന്നും യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നില്ല എന്നതുമാണ് പ്രധാനമായും ഉന്നയിക്കുന്നത്. വാസ്തവം നേരേ വിപരീതമാണ്. മുൻ ചട്ടക്കൂടിന്‍റെ വിശ്വാസ്യതയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന വിതരണ തടസങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലാണ് പുതിയ നിയമം പ്രധാനമായും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

പരിശോധിച്ചുറപ്പിച്ച തൊഴിലാളി രജിസ്ട്രികൾ ദുർബലമായ പാരമ്പര്യ സംവിധാനങ്ങളെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുന്നു; കാലതാമസത്തിനുള്ള നഷ്ടപരിഹാരത്തോടെ വേതന പേയ്‌മെന്‍റുകൾ നിയമപരമായ സമയക്രമങ്ങളിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു; തൊഴിലില്ലായ്മാ അലവൻസ് പ്രായോഗികമായി ഫലപ്രദമല്ലാതാക്കിയ നടപടിക്രമപരമായ അവകാശമില്ലാത്ത വ്യവസ്ഥകൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നു; വ്യക്തമായ സമയക്രമങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തവും ഉപയോഗിച്ച് പരാതി പരിഹാരം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവ ബാഹ്യമായ മാറ്റങ്ങളല്ല, തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ വിശ്വാസമില്ലാതാക്കിയ പ്രവർത്തനപരമായ പിഴവുകൾ അവ പരിഹരിക്കുന്നു.

തൊഴിലുറപ്പ് "ഒഴിവാക്കുകയും' പഴയ പ്രശ്നങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ പദ്ധതി ഉപയോഗിച്ച് മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നാണ് മറ്റൊരു വിമർശനം. ഈ അനുമാനം തെറ്റാണ്. തൊഴിൽ വേതനത്തിനുള്ള നിയമപരമായ അവകാശം കേടുകൂടാതെയും നീതിപൂർവകമായും തുടരുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, നിയമപരമായ അവകാശം 100ൽ നിന്ന് 125 ദിവസമായി വിപുലീകരിച്ചു. നടപ്പാക്കൽ ഘടനയിലാണ് മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നത്.

നിർവഹണ പരാജയത്തെ നിയമപരമായ പരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു; അത് തിരുത്തലാണ്. ബിഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ് തുടങ്ങി വലിയ ദരിദ്ര ജനസംഖ്യയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മുൻ ചട്ടക്കൂടിനു കീഴിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സേവനം ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന ആശങ്കകളുണ്ടായിരുന്നു. അവ പരിഷ്കരണത്തിനുള്ള വാദത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ മഹാത്മാ ഗാന്ധി തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയുടെ കുറഞ്ഞ വ്യാപനം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട പരാജയമായിരുന്നു.

കൂടുതൽ ആവശ്യക്കാരും ഉയർന്ന തോതിൽ കുടിയേറ്റക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ആസൂത്രിതമല്ലാത്ത ഒരു ആവശ്യ- പ്രതികരണ മാതൃക മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി. വികസിത് ഗ്രാമ പഞ്ചായത്ത് പദ്ധതികളിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലൂടെ പുതിയ ചട്ടക്കൂട് ഈ അസന്തുലിതാവസ്ഥയെ നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അത് പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങളെ പ്രവൃത്തികളുടെ മുൻകൂർ അംഗീകാരവും ഉറപ്പായ ധനസഹായവും സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.

പരിഷ്കരണം ആവശ്യമായി വന്നത് തുല്യമല്ലാത്ത ഏറ്റെടുക്കൽ മൂലമായിരുന്നു; മുൻകാല ഘടന നിലനിർത്തുന്നത് അസമത്വങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയേയുള്ളൂ. വസ്തുനിഷ്ഠമായ മാനദണ്ഡങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള പുതിയ നിയമം എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും വിഭവ വിതരണത്തിൽ കൂടുതൽ സുതാര്യതയും ന്യായവും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. തൊഴിൽ ദിനങ്ങൾ 125 ദിവസത്തേക്ക് നീട്ടിയത് മിഥ്യയാണോ എന്നു മറ്റൊരു വിമർശനം ഉന്നയിക്കുന്നു, കാരണം, സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ചെലവുകളുടെ ഒരു വിഹിതം വഹിക്കണം. ഈ വാദം മുൻവിധികളെയും സുരക്ഷാ മുൻകരുതലുകളെയും അവഗണിക്കുന്നു.

കേന്ദ്ര- സംസ്ഥാന ചെലവ് പങ്കിടൽ രീതി കേന്ദ്ര ചെലവിലുള്ള പദ്ധതികൾക്കായി ദീർഘകാലമായി സ്ഥാപിതമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നു, അതേസമയം വടക്കുകിഴക്കൻ, ഹിമാലയൻ സംസ്ഥാനങ്ങളും ജമ്മു കശ്മീരും കൂടുതൽ അനുകൂലമായ 90:10 ക്രമീകരണത്തിൽ തുടരുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ആസൂത്രണത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള നിർവഹണം ഫണ്ടുകളുടെ ഒഴുക്കിന്‍റെ പ്രവചനക്ഷമത മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നു.

പങ്കിട്ട ഉത്തരവാദിത്തം പദ്ധതിയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് സഹകരണ ഫെഡറലിസത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഗ്രാമീണ റോഡുകൾ മുതൽ ഭവന, കുടിവെള്ളം വരെയുള്ള നിരവധി ദേശീയ വിജയകരമായ പരിപാടികൾ സമാനമായ ക്രമീകരണങ്ങളിലാണു പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. സാമ്പത്തിക സമ്മർദത്തിലായ സംസ്ഥാനങ്ങളെ പലപ്പോഴും പുതിയ ചട്ടക്കൂട് പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്നു പരാമർശിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ സാമ്പത്തിക സമ്മർദം മാത്രം പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാകുന്നതിനെ നിർണയിക്കുന്നില്ല.

മുൻകാല ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ ദുർബലമായ ആസൂത്രണം, പരിമിതമായ ഭരണ ശേഷി, പ്രവർത്തന തടസങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഒഴിവാക്കൽ പലപ്പോഴും ഉണ്ടായത്. മുൻകൂട്ടിയുള്ള പങ്കാളിത്ത, സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രാപ്തമാക്കിയ ആസൂത്രണം, പദ്ധതികൾ അംഗീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ജോലി നിഷേധിക്കാനുള്ള വിവേചനാധികാരം കുറയ്ക്കൽ, സുതാര്യതയും ഉത്തരവാദിത്തവും ശക്തിപ്പെടുത്തൽ എന്നിവയിലൂടെ ഈ അപകട സാധ്യതകൾ ലഘൂകരിക്കാൻ പുതിയ നിയമം ശ്രമിക്കുന്നു. ഭരണപരമായ ചെലവ് 6%ൽ നിന്ന് 9% ആയി വർധിപ്പിച്ചു.

ഇത് പരിപാടിയുടെ വ്യാപ്തിക്കും അഭിലാഷത്തിനും അനുസൃതമായി ഫീൽഡ് ശേഷി വർധിപ്പിക്കാൻ സംസ്ഥാനങ്ങളെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നു. വ്യവസ്ഥാപരമായ ബലഹീനതകൾ പരിഹരിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഒരു ദേശീയ പരിഷ്കരണമാണിത്. മുൻ ചട്ടക്കൂടിനു കീഴിൽ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ തൊഴിൽ ദിനങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഉയർന്ന ആവശ്യകതയുള്ള പല സംസ്ഥാനങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചതെന്നും, നിയമപരമായ തൊഴിൽ ദിനങ്ങളുടെ പരിധിയിലെത്തിയ കുടുംബങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ അനുപാതം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവെന്നും വിമർശകർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

ഈ നിരീക്ഷണം പരിഷ്കരണത്തിനുള്ള വാദത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. അംഗീകൃത പ്രവൃത്തികൾ, പ്രവചിക്കാനാകുന്ന സമയ പരിധികൾ, ശക്തിപ്പെടുത്തിയ തൊഴിലില്ലായ്മാ അലവൻസ് എന്നിവയെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ പുതിയ ചട്ടക്കൂട് പ്രാപ്തമാക്കും. ലക്ഷ്യം ലളിതമാണ്: നിയമപരമായ അവകാശത്തെ യഥാർഥവും വിശ്വസനീയവുമായ തൊഴിൽ ദിനങ്ങളാക്കി മാറ്റുക, പ്രത്യേകിച്ച് ചരിത്രപരമായി സേവനം കുറഞ്ഞ പ്രദേശങ്ങളിൽ.

"ആവശ്യങ്ങൾ നയിക്കുന്നതായ' പഴയ പദ്ധതിയും "നിർവഹണം നയിക്കുന്നതായ' പുതിയ പദ്ധതിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ചും ധാരാളം കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ വ്യത്യാസം അതിശയോക്തിപരമാണ്. പുതിയ ചട്ടക്കൂട് ആവശ്യങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നില്ല; ആസൂത്രണത്തിലൂടെ അതിനെ സ്ഥാപനവൽക്കരിക്കുന്നു, ആവശ്യം നിറവേറ്റാനാകുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു.

തൊഴിലുറപ്പിന്‍റെ അവകാശങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള സ്വഭാവം ദുർബലമാവുകയല്ല, ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു. 125 ദിവസത്തേക്ക് വിപുലീകരണം, നടപ്പിലാക്കാവുന്ന വേതന- പേയ്‌മെന്‍റ് സമയപരിധികൾ, കാലതാമസത്തിനുള്ള നഷ്ടപരിഹാരം, അവകാശ നിഷേധ വ്യവസ്ഥകൾ നീക്കം ചെയ്യൽ, അപ്പീൽ ചെയ്യാവുന്ന പരാതി പരിഹാരം എന്നിവ ഒരുമിച്ചു ജോലി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശത്തിന്‍റെ മൂല്യം വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഭരണ തടസങ്ങൾ നേരിടാതെ തന്നെ അവകാശങ്ങൾ വിനിയോഗിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് അവ ഏറ്റവും പ്രധാനമാകുന്നത്.

അഴിമതി, വ്യാജ തൊഴിൽ കാർഡുകൾ, പെരുപ്പിച്ച മസ്റ്റർ റോളുകൾ, മോശം ആസ്തി നിലവാരം എന്നിവ മുൻ ചട്ടക്കൂടിന്‍റെ പ്രധാന ബലഹീനതകളായിരുന്നുവെന്ന് വിമർശകർ പോലും സമ്മതിക്കും. സ്ഥിരീകരിച്ച ഗുണഭോക്തൃ സംവിധാനങ്ങൾ, ശക്തിപ്പെടുത്തിയ ഓഡിറ്റുകൾ, ഒത്തുചേരൽ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ആസ്തി സൃഷ്ടി എന്നിവയിലൂടെ ഈ പ്രശ്നങ്ങളെയാണ് പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. മുൻകാല പരാജയങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുക എന്നതാണ് പരിഷ്കരണത്തിനുള്ള ന്യായീകരണം, അതിനെതിരായ വാദമല്ല.

താല്കാലികമായ പദ്ധതിവിരാമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും പ്രസക്തമാണ്. കാർഷിക സീസണുകളിലെ തുടർച്ചയില്ലായ്മ ഒഴിവാക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്‌തിരിക്കുന്ന ഒരു തൊഴിൽ- വിപണി സുരക്ഷാ സംവിധാനമാണിത്, കൂടാതെ 125 ദിവസത്തെ നിയമപരമായ അവകാശം കുറയ്ക്കുന്നില്ല. ഉത്പാദനക്ഷമമായ കാർഷിക തൊഴിലിനെ ദുർബലപ്പെടുത്താതെ തന്നെ വരുമാനം സംരക്ഷിക്കുന്നു.

മൊത്തത്തിൽ നോക്കിയാൽ, വിമർശനങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പഴയ ചട്ടക്കൂടിന്‍റെ പരാജയങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ആ പരാജയങ്ങളെ പരിഷ്കരണത്തിൽ തന്നെ ആരോപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു! ""വികസിത് ഭാരത് - റോസ്ഗാർ, അജീവിക മിഷൻ (ഗ്രാമീൺ) നിയമം'' തൊഴിൽ ഗ്യാരണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഉയർന്ന ആവശ്യകതയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലും ദുർബലരായ തൊഴിലാളികൾക്കിടയിലും അത് ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പരിഷ്കരണം സാമൂഹിക സംരക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്മാറ്റമല്ല; ജോലി വാഗ്ദാനം യഥാർഥവും പ്രവചിക്കാവുന്നതും അന്തസുറ്റതുമാക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്.