ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് ഡിജിറ്റൽ മിഷൻ
വിവരവിനിമയത്തിലെ തടസങ്ങൾ കാരണം ഡോക്റ്റർമാരുടെ വിലപ്പെട്ട സമയവും ഇൻഷ്വറൻസ് ക്ലെയിമുകളും ആശുപത്രികൾക്ക് എന്നും വലിയ ബാധ്യതയായിരുന്നു; പരസ്പരം വിവരങ്ങൾ കൈമാറാൻ ശേഷിയുള്ള ഏകീകൃത സംവിധാനങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകതയാണ് ഇത് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്
ഡോ. ഗിർധർ ജെ. ഗ്യാനി
രാജ്യത്തിന്‍റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും, ഒരു ഡോക്റ്ററിൽ നിന്ന് അടുത്ത ഡോക്റ്ററിലേക്കുള്ള പ്രധാന കണ്ണിയായി ഇപ്പോഴും വർത്തിക്കുന്നത് രോഗി തന്നെയാണ്. ഓരോ സന്ദർശനത്തിലും അവർ സ്വന്തം മെഡിക്കൽ ചരിത്രം (കടലാസ് ഫയൽ, സ്കാൻ ചെയ്ത രേഖകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഫോൺ, അല്ലെങ്കിൽ ഓർമയിൽ മാത്രം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ) കൊണ്ടുനടക്കുന്നു. ചികിത്സയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും വിവരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അവ അവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആശുപത്രികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ വിടവുകൾ നികത്തുന്നത് അപൂർവമായേ മുൻഗണനയായിട്ടുള്ളൂ. വർഷങ്ങളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഡിജിറ്റൽ നിർദേശം മറ്റൊരു ചോദ്യം മാത്രമാണ് ഉയർത്തിയത്: ഇതിന് എത്ര ചെലവാകും, ആശുപത്രികളോട് എത്രത്തോളം മാറ്റങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടും?
ഒരു വാരാന്ത്യത്തിനുള്ളിൽ പുതിയ സംവിധാനം സ്ഥാപിച്ചുതീർക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു വ്യവസായമല്ല ആരോഗ്യരംഗം. പഴയ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളിലും വ്യത്യസ്ത ക്ലിനിക്കൽ-നിർവഹണ രീതികളിലും, ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നതിന്‍റെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലുമാണ് ആശുപത്രികൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ചെറിയ ആശുപത്രികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കായി ചെലവഴിക്കുന്ന ഓരോ രൂപയും കിടക്കകൾ, ഉപകരണങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയ്ക്കും ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളത്തിനുമുള്ള ചെലവുകളുമായി മത്സരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. പരിഹരിക്കേണ്ടതായ പ്രശ്നം യഥാർഥത്തിൽ പരിഹരിക്കാൻ ഒരു പ്രത്യേക സംവിധാനം സഹായിക്കുമോ എന്നതായിരുന്നു എപ്പോഴും ഉയർന്നിരുന്ന ചോദ്യം. ഇപ്പോൾ ആ ചോദ്യം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇതിനകം ഈ വിവരശിഥിലീകരണം എത്രമാത്രം ചെലവുണ്ടാക്കി എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.
ഒരു രോഗിയുടെ യാത്രയിലൂടെ ഈ നഷ്ടം വ്യക്തമായി കാണാം. അവർ ഒരു പ്രാദേശിക ഡോക്റ്ററെ കാണാം, ഒരു ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് സെന്‍ററിൽ പരിശോധനകൾ നടത്താം, ഒരു വിദഗ്ധ ഡോക്റ്ററെ സമീപിക്കാം, ഒടുവിൽ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടാം. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും വിവരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും; എന്നാൽ ആ വിവരങ്ങൾ ഒരു ക്ലിനിക്കിൽ നിന്ന് ലാബിലേക്കോ, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കോ പലപ്പോഴും കൈമാറപ്പെടുന്നില്ല.
അടുത്തതായി എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് നമുക്കെല്ലാം വേദനാജനകമായി പരിചിതമാണ്: അപൂർണമായ ക്ലിനിക്കൽ ചരിത്രങ്ങൾ, ആവർത്തിച്ച് നടത്തേണ്ടിവരുന്ന പരിശോധനകൾ, ഒഴിവാക്കാനാകുമായിരുന്ന കാലതാമസങ്ങൾ, മറ്റെവിടെയോ ഇതിനകം നിലവിലുള്ള വിവരങ്ങൾ വീണ്ടും ശേഖരിക്കുന്നതിനായി ചെലവഴിക്കുന്ന മണിക്കൂറുകൾ. രോഗിയോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കേണ്ട വിവരമായി ഡേറ്റയെ കാണുന്നതിനുപകരം, ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്‍റെ കൈവശം സൂക്ഷിക്കേണ്ട സ്വത്തായി പലപ്പോഴും ഇതു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഉടമസ്ഥാവകാശപരമായ ഫോർമാറ്റുകളും പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടാത്ത സംവിധാനങ്ങളും ഈ ശിഥിലീകരണത്തെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കി. എന്നാൽ വിവരങ്ങൾ രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ചെലവ് ഇപ്പോൾ നമുക്കേവർക്കും താങ്ങാനാകുന്നതിലുമധികമായി ഉയർന്നിരിക്കുന്നു.
ഈ ചെലവിന്‍റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്വകാര്യ ആശുപത്രികൾ ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് ഡിജിറ്റൽ മിഷനെ (എബിഡിഎം) വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടോടെ സമീപിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. വ്യത്യസ്ത ഡിജിറ്റൽ ആരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം വിവരങ്ങൾ കൈമാറാനും, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഏതായാലും ചികിത്സയുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കാനും പരസ്പര പ്രവർത്തന ക്ഷമമമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നുവെന്ന് ലോകാരോഗ്യ സംഘടന (ഡബ്ല്യുഎച്ച്ഒ) ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒരു ചികിത്സാകേന്ദ്രത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന വിവരങ്ങൾ അടുത്ത ചികിത്സാകേന്ദ്രത്തിലും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയണം.
വിവരങ്ങളുടെ തുടർച്ച ശരിയായി ഉറപ്പാക്കാത്തത് രോഗികളുടെ ചികിത്സാനുഭവം മോശമാകുന്നതിനും, ഒരേ പരിശോധനകൾ വീണ്ടും നടത്തേണ്ടിവരുന്നതിനും, ചികിത്സയിൽ കാലതാമസം ഉണ്ടാകുന്നതിനും കാരണമാകുന്നതായി അന്താരാഷ്ട്ര പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പരസ്പര പ്രവർത്തന ക്ഷമമമായ മെച്ചപ്പെട്ട നിലവാരമുള്ള സംവിധാനങ്ങളിൽ, പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുന്നതോ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നതോ ആയ രോഗികളിൽ രോഗനിർണയ പരിശോധനകളും ആശുപത്രിയിൽ വീണ്ടും പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന സംഭവങ്ങളും കുറയുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഇതേ പ്രശ്നം ആശുപത്രികളുടെ ഭരണപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും കാണാം. ഒരു ആശുപത്രിക്ക് നിരവധി ഇൻഷ്വറൻസ്/പേയർ സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ഇടപെടേണ്ടിവരുന്നു. ഇവയിൽ ഓരോന്നും പലപ്പോഴും സ്വന്തം സംവിധാനങ്ങളും ഡേറ്റാ ഫോർമാറ്റുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ സംവിധാനങ്ങൾ പരസ്പരം ഒരേ ഭാഷയിൽ ആശയവിനിമയം നടത്താത്തതിനാൽ ക്ലെയിം നടപടികൾ അനാവശ്യമായി മന്ദഗതിയിലാകുകയും ചെലവേറിയതാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ട് ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവരുന്നത് ആശുപത്രിയുടെ ധനകാര്യ വിഭാഗത്തിനും അതിന്‍റെ പണമൊഴുക്കിനുമാണ്.
ക്ലെയിം നടപടികൾ ഏകീകരിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാനാണ് നാഷണൽ ഹെൽത്ത് ക്ലെയിംസ് എക്സ്ചേഞ്ച് (എൻഎച്ച്സിഎക്സ്) ശ്രമിക്കുന്നത്. ഒരു ഡോക്റ്റർക്ക് ആവശ്യമായ ഡയഗ്നോസ്റ്റിക് റിപ്പോർട്ടായാലും ആശുപത്രിക്കും പേയറിനുമിടയിൽ കൈമാറേണ്ട ക്ലെയിമായാലും, വിവരങ്ങൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയാത്തത് സംവിധാനത്തിന്‍റെ പരാജയമാണ്. എൻഎച്ച്സിഎക്സും ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് ഡിജിറ്റൽ മിഷനും ആരോഗ്യപരിചരണത്തിന്‍റെ വ്യത്യസ്ത മേഖലകളെയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ അവയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വം ഒന്നുതന്നെയാണ്: വിവരങ്ങൾ സുരക്ഷിതമായും സ്ഥിരതയോടെയും ആവശ്യമായ സുരക്ഷാ മുൻകരുതലുകളോടെയും കൈമാറാൻ കഴിയണം.
ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രസക്തമാണ്. കാരണം, രാജ്യത്തെ സ്വകാര്യ ആരോഗ്യപരിചരണ മേഖല വളരെ വൈവിധ്യമാർന്നതാണ്. ഒരു മെട്രൊപൊളിറ്റൻ നഗരത്തിലെ വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് ആശുപത്രിക്കും ടയർ-2 അല്ലെങ്കിൽ ടയർ-3 നഗരത്തിലെ ചെറിയ ആശുപത്രിക്കും ഒരേ തരത്തിലുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യയും വിഭവങ്ങളും സംവിധാനങ്ങൾ നടപ്പാക്കാനുള്ള ശേഷിയും ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാകില്ല. ഒരു ചെറിയ ആശുപത്രിയിൽ പ്രത്യേക സാങ്കേതികവിദ്യാവിഭാഗമോ, ശരിയായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്യാത്ത പ്രവർത്തനരീതി കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള മതിയായ വിഭവങ്ങളോ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. അതിനാൽ, ആരോഗ്യപരിചരണം യഥാർഥത്തിൽ എങ്ങനെ നൽകപ്പെടുന്നു എന്നതിനനുസരിച്ചുള്ള പ്രായോഗിക പിന്തുണയും പരിഹാരങ്ങളുമാണ് ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളുടെ സ്വീകാര്യത നിർണയിക്കുക.
മുന്നോട്ടുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നാല് മേഖലകളിലായി വേർതിരിക്കാം. ആരെയും സഹായിക്കാത്ത വിധം വിവരങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത ഇടങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് ആശുപത്രികൾ ഒഴിവാക്കണം; പരസ്പരം ആശയവിനിമയം നടത്താൻ കഴിയുന്ന ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ ഹെൽത്ത്-ടെക് വ്യവസായം വികസിപ്പിക്കണം; ചെറിയ ആരോഗ്യസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ആദ്യ ഘട്ടങ്ങളിൽ മെഡിക്കൽ അസോസിയേഷനുകൾ പിന്തുണ നൽകണം; എല്ലാവർക്കും പ്രായോഗികമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പൊതുവായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നയരൂപീകരണ വിദഗ്ധർ ഉറപ്പാക്കണം.
ആശുപത്രികൾക്കും ഡോക്റ്റർമാർക്കും രോഗികൾക്കും വിവരങ്ങളുടെ ശിഥിലീകരണം കുറയുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴാണ് എബിഡിഎം അതിന്‍റെ ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റിയെന്ന് പറയാനാകുക. അത് ഒടുവിൽ സംഭവിക്കും. അന്ന് ഡിജിറ്റൽ ആരോഗ്യസംവിധാനം രോഗികൾക്ക് ചികിത്സ നൽകുന്നതിനുള്ള കൂടുതൽ മികച്ചതും കാര്യക്ഷമവുമായ മാർഗമായി സാർവത്രികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടും.
(അസോസിയേഷൻ ഒഫ് ഹെൽത്ത്‌കെയർ പ്രൊവൈഡേഴ്‌സ് ഒഫ് ഇന്ത്യ ഡയറക്റ്റർ ജനറലാണ് ലേഖകൻ)
