മുംബൈ മൺസൂൺ | മഴയില്‍ പറഞ്ഞ സത്യം | നോവൽ - ഭാഗം 7
ഓഗസ്റ്റ് ആദ്യവാരം. മുംബൈയെ മഴ പൂര്‍ണമായി കീഴടക്കിയിരുന്നു. രാവിലെ മുതല്‍ രാത്രി വരെ ആകാശം ഒരേ നിറം. ചാരനിറം. കബീറിന്‍റെ ജീവിതവും ഏതാണ്ട് അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഓഫീസില്‍ ഇരുന്നാലും... ലോക്കല്‍ ട്രെയിനില്‍ യാത്ര ചെയ്താലും...രാത്രി ഫ്‌ലാറ്റിലേക്ക് മടങ്ങിയാലും...അവന്‍റെ മനസില്‍ ഒരേയൊരു മുഖം. റിയ.
പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് ദിവസമായി അവര്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല. ഫോണില്‍ സംസാരിച്ചതുമില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു ലേഖനത്തെക്കുറിച്ചോ രണ്ട് മൂന്ന് സന്ദേശങ്ങള്‍ മാത്രം. മനഃപൂര്‍വമായൊരു അകലം. അത് സൃഷ്ടിച്ചത് റിയയാണെന്ന് കബീറിന് മനസ്സിലായിരുന്നു. ആ രാത്രിയും അവന്‍ റിയ നല്‍കിയ പഴയ നോവല്‍ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ പേജിലും റിയ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഏകാന്തത. അവളുടെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍. അവളുടെ പ്രണയം. പാതിവഴിയില്‍ നിര്‍ത്തിയ ജീവിതം. പുസ്തകം അടച്ചപ്പോള്‍ രാത്രി ഒന്നരയായി. അവന്‍ ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. ""നിങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാതിരുന്നത്?''
മറുപടി വന്നില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. ഓഫീസിലേക്ക് പോകാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണ്‍ റിങ് ചെയ്തത്. റിയ.
""ഹലോ...''
""കബീര്‍...''അവളുടെ ശബ്ദം പതിവിലും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
""ഇന്ന് വൈകുന്നേരം സമയം ഉണ്ടോ?''
""ഉണ്ട്.''
""ആറ് മണിക്ക് മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍ വരാമോ?''
""വരാം.''
""എനിക്ക്... സംസാരിക്കാനുണ്ട്.''
വൈകുന്നേരം. കടല്‍ പതിവിലേതിനേക്കാള്‍ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു. മഴ ഇടവിട്ട് പെയ്യുന്നു. റിയ നേരത്തേ എത്തിയിരുന്നു. ഇന്ന് അവള്‍ കറുപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഷിഫോണ്‍ സാരിയായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. കാറ്റില്‍ സാരിയുടെ മുന്താണി പാറിപ്പറക്കുന്നു. അവള്‍ കടലിലേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. കബീര്‍ അടുത്തെത്തിയിട്ടും അവള്‍ തിരിഞ്ഞില്ല.
""റിയ...'' അവള്‍ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നിരുന്നു.
""നീ എന്‍റെ നോവല്‍ വായിച്ചോ?''
""വായിച്ചു.''
""എങ്ങനെയുണ്ട്?''
""അത് പൂര്‍ത്തിയാകണം.''
റിയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
""എല്ലാവരും അതുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്. പക്ഷേ...ആരും എന്നെ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സഹായിച്ചില്ല.''
അവര്‍ കടല്‍ത്തീരത്തെ ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും മിണ്ടിയില്ല. തിരമാലകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
""കബീര്‍...'' റിയ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
""നീ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലേ?''
ചോദ്യം നേരിട്ടായിരുന്നു. ഒളിച്ചോടാന്‍ ഇടമില്ല. കബീര്‍ കടലിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ അവളിലേക്ക്. ""ഉണ്ട്.''
ആദ്യമായാണ് അവന്‍ അത് പറയുന്നത്.
""എന്തുതരം ഇഷ്ടം?''
കബീര്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു. ""അത് എനിക്ക് തന്നെ ദിവസങ്ങളായി മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.''
""ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായോ?''
അവന്‍ ആഴത്തില്‍ ശ്വസിച്ചു.
""അതെ.''
""പറയൂ.''
""ഞാന്‍ നിങ്ങളെ സ്‌നേഹിക്കുന്നു.''
മഴ പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി. ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ആളുകള്‍ ഓടി. പക്ഷേ അവര്‍ രണ്ടുപേരും അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു. റിയ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു. അത് അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന മറുപടിയായിരുന്നു. എങ്കിലും...അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഉള്ളില്‍ എന്തോ തകര്‍ന്നുപോയി.
""കബീര്‍...''
അവള്‍ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
""നീ പറയുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.''
""അപ്പോള്‍...''
""അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പേടിച്ചത്.''
""എന്തിന്?''
റിയ അവന്‍റെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി.
""ഇന്ന് നിനക്ക് മുപ്പത് വയസ്സ്.''
""അതെ.''
""പത്ത് വര്‍ഷത്തിനുശേഷം?''
""നാല്‍പ്പത്.''
""എനിക്ക്?''
കബീര്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
""അമ്പത്തിയഞ്ച്.'' റിയയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. ""നീ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാലത്തായിരിക്കും...ഞാന്‍...'' അവള്‍ വാക്കുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. ""...വാർധക്യത്തിലേക്ക് നടക്കുകയായിരിക്കും.''
കബീര്‍ ഉടന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. ""സ്‌നേഹത്തിന് പ്രായമില്ല.''
റിയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
""ആ വാചകം പുസ്തകങ്ങളില്‍ വളരെ മനോഹരമാണ്.''
""ജീവിതത്തില്‍?''
""ജീവിതത്തില്‍...''
അവള്‍ കണ്ണുകള്‍ താഴ്ത്തി.
""...സമൂഹം ആ പുസ്തകം വായിക്കാറില്ല.''
കബീര്‍ ആദ്യമായി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. മുറുകെയല്ല. സാവധാനം.
""എനിക്ക് സമൂഹത്തെ സ്‌നേഹിക്കേണ്ട...എനിക്ക്...''അവന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ""...നിങ്ങളെ മതി.''
റിയയുടെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ണുനീര്‍ നിറഞ്ഞു. അവള്‍ കൈ പിന്‍വലിച്ചില്ല. പക്ഷേ അവള്‍ തലകുലുക്കി.
""ഇല്ല കബീര്‍.''
""എന്തുകൊണ്ട്?''
""കാരണം...'' അവള്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസമെടുത്തു. ""...ഞാനും നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.''
ആ വാക്കുകള്‍ കേട്ട നിമിഷം... കബീറിന്‍റെ ഹൃദയം ഒരുനിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ റിയയുടെ അടുത്ത വാചകം അതിലും ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു. ""അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മള്‍ ഇവിടെ നിര്‍ത്തേണ്ടത്.''
കടല്‍ വീണ്ടും കല്ലുകളില്‍ ഇടിച്ചുതെറിച്ചു. മുംബൈയുടെ മഴ അവരെ പൂര്‍ണമായി നനച്ചിരുന്നു. ആ നിമിഷം...പ്രണയം അവര്‍ക്കിടയില്‍ ജനിച്ചിരുന്നു. അതേ നിമിഷം...അതിനെ വിട്ടുകൊടുക്കാനുള്ള തീരുമാനവും.
(തുടരും)
