ഡോ. ഗോപകുമാർ എസ്.

പാതിമയക്കക്കയങ്ങളിലൊന്നിൽ ഞാൻ,

പതിയെയെൻ ഹൃദയം പുറത്തെടുത്തു.

ഏകാന്തപേടകപ്പേശി തന്തുക്കളിൽ,

മൂകസന്താപങ്ങൾ മുള പൊട്ടി നിന്നു.

പുറംചുമരിലാധിതൻ പായലിൽ നൂലുകൾ,

കറ മുക്കി കോലങ്ങൾ തീർത്തിരുന്നു.

ഉള്ളിൽ കടക്കാൻ വരി നിൽക്കുമാർദ്രമാ-

മുണ്മതൻ ചിന്തകളുഴറി വീഴുമ്പൊഴും,

ഉമ്മറവാതിലിൻ വാൽവിന്‍റെ പാളികളു-

ന്മാദത്താഴിൽ തളർന്നു നിന്നു.

നേരിന്‍റെ ശ്വാസമൊരു വിങ്ങലായ് ധമനിതൻ,

വേരിൻ വിഷങ്ങളിൽ തൂങ്ങി നിന്നു.

മതമദമേദോവഴുക്കൾക്കുളങ്ങളിൽ,

മാർത്യബോധം ചത്തു ചീർത്തിരുന്നു.

കാമതന്മാത്രകൾ നീലിച്ച സിരകളിൽ

കൃമിവിഷച്ചൂടുമായ് കത്തി നിന്നു.

ഇരുളറപ്പൊത്തിലായ് ലാഭവും മോഹവു-

മിരകൾക്ക് തേൻ വലകൾ നെയ്തിരുന്നു.

ഉടുക്കിന്‍റെ സ്പന്ദനം പോർക്കലിവാളി-

ലുടക്കിക്കിടന്നൊച്ച തീർത്തിരുന്നു.

രക്തവാഹികൾ, ദാഹികൾ വായും പിളർന്നാത്മ-

ബന്ധുവിൻ ചോരയും കാത്തിരുന്നു.

പാതിമയക്കത്തിനിടവേളയൊന്നിലെൻ,

ചേതനപ്പൂവിനെ മെല്ലെത്തലോടി ഞാൻ.

ഒറ്റയറവാസത്തിനറുതിയായ് പേടക-

മുറ്റവർക്കിടയിൽ ഞാൻ കൊണ്ടു വച്ചു.

തെരുവിന്‍റെ തപ്തമാം നിശ്വാസവായുവിലു-

രുകിയടർന്നതിൻ മേദസ്സിൻപാളികൾ.

ഋതുചുംബനങ്ങളിലുള്ളം തളിർത്തു,

പുതുമഴക്കുളിരിലുൾത്താപം തണുത്തു.

സിരകളിൽ പ്രണയാർദ്ര മീനുകൾ നീന്തി,

ചിരാതിൻ വെളിച്ചത്തിലുള്ളറകൾ മിന്നി.

നിലാവിന്‍റെ പാൽച്ചിറയിൽ മുങ്ങിക്കുളിച്ചു

നീലിച്ച സിരകളിൽ നീർമരുത് തേയ്ച്ചു.

പ്രേമരസായനത്തുള്ളികൾ മുത്തിയെൻ,

പ്രാണപുഷ്പം മുദാ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഒടുവിൽ ഞാനെൻ പുതിയഹൃദയബോധത്തിനെ,

ഇടനെഞ്ചിലരുമയായ് കുടിയിരുത്തി.